Alaskan Adventures in the wake of Sept. 11, 2001 Adventures Αλασκα, την επαυριο της Σεπτεμβριος 11 2001

Alaskan Adventures in the wake of Sept. 11, 2001 Adventures Αλασκα, την επαυριο της Σεπτεμβριος 11 2001



by Wendy Johnson Wendy απο Johnson

As the bottom fell out on Sept. 11, I was standing knee deep in an Alaskan trout stream. Οπως το βυθο επεσε πανω Σεπτεμβριος 11, στεκομουν σε μια βαθια γονατο Αλασκα, η πεστροφα stream. And the juxtaposition of something so terrible – and something so divine – was life-changing. Και η αντιπαραθεση για κατι τοσο τρομερο - και κατι το τοσο θεικο - ειχε αλλαξει τη ζωη.

There was no way, of course, that I could have known it was coming. Δεν υπαρχει τροπος, φυσικα, οτι θα μπορουσα να ειχα γνωρισει εβγαινε. For many months, Ken and I had been looking forward to visiting our son, Jason, at the remote fishing lodge where he and a business partner had recently taken over as owners. Για πολλους μηνες, Ken και ειχα ηδη ανυπομονουμε για την επισκεψη μας γιος, Τζεισον, σε απομακρυσμενες αλιευτικες καταθεσει οπου ο ιδιος και ενας απο τους εταιρους του προσφατα ειχε αναλαβει ως ιδιοκτητες. An autumn vacation in the Alaskan wilderness seemed just the ticket to enjoying the things we enjoy most in life – family and the great outdoors. Ενα φθινοπωρο διακοπες στην ερημια της Αλασκα, φαινοταν μονο το εισιτηριο για να απολαμβανετε τα πραγματα που απολαμβανουν οι περισσοτεροι στη ζωη - η μεγαλη οικογενεια και εξωτερικους χωρους. But when we left the airport in Duluth on Saturday, Sept. 8, a couple of things happened that were later to nag at our consciousness.... Αλλα οταν θα εγκαταλειψει το αεροδρομιο στο Duluth το Σαββατο, 8 Σεπτεμβριου, δυο πραγματα που ειχαν συμβει αργοτερα για να γκρινιαζουμε σε μας συνειδηση ....

A couple of nights before our departure, Jason had called from the lodge to tell me that he’d shot a brown bear that had been bothering local camps and creating problems. Ενα ζευγαρι των διανυκτερευσεων πριν απο την αναχωρηση μας, Τζεισον ειχε ζητησει απο το καταφυγιο για να μου πει οτι ειχε πυροβολησε και σκοτωσε ενα καφε αρκουδας που ειχε ενοχλουσαν τοπικες στρατοπεδα και δημιουργει προβληματα. He said he’d skinned the critter and had it hanging in the shed, where he was planning to process the hide. Ειπε οτι ειχε την εκδορα critter και επρεπε να κρεμεται στη διαλευκανση, οπου σχεδιαζε να επεξεργαζονται τα κρυψει.

In relaying the exciting news to my friends, Lee and Norma Debe of Cloquet, they advised me that the pelt should be treated with canning salt to process it. Σε ετεγκατασταση η συναρπαστικη ειδηση για τους φιλους μου, οι Lee και της Νορμα Θα πρεπει Cloquet, ενημερωσε το τομαρι μου οτι θα πρεπει να αντιμετωπιζονται με αλατι για την επεξεργασια κονσερβοποιησης. Doubting that Jason had access to such a thing out in the bush, I decided to buy some and take it with me. Jason αμφιβολια οτι ειχε προσβαση σε ενα τετοιο πραγμα και το χιτωνιο, αποφασισα να αγορασουν και καποιες που λαμβανουν μαζι μου. I found that the rigid, cardboard containers the salt came in were difficult to pack, however, so I poured it into a plastic baggie and stowed it in the bottom of my pack. Βρηκα οτι ο ακαμπτος, χαρτονι δοχεια, το αλατι και τεθηκε ηταν δυσκολο να Pack, ομως, γι 'αυτο χυνεται σε μια πλαστικη baggie και στοιβαζονται στο κατω μερος της συσκευασιας μου. At the time, I actually joked about it, saying how much it looked like cocaine and commenting how I’d be in some degree of hot water if the airport security decided to check my pack. Εκεινη την εποχη, εγω πραγματικα αστειευτηκε για το θεμα, λεγοντας ποσο εμοιαζε η κοκαινη και σχολιαζοντας πως θα ηθελα να ειναι σε καποιο βαθμο του ζεστου νερου αν ασφαλειας του αεροδρομιου αποφασισαν να ελεγξετε μου Pack. Thankfully, they never did.... Ευτυχως, που ποτε δεν εκανε ....

And later, as we checked in at the Northwest Airlines counter in Duluth, the woman working behind the counter asked us for our tickets, scrutinized Ken’s driver’s license, and hefted our luggage onto the conveyor belt, thanking us for flying Northwest. Και αργοτερα, οπως θα ελεγχθει στα Northwest Airlines counter στο Duluth, η γυναικα που εργαζεται πισω απο την αντιθεση μας ζητησε εισιτηρια για μας, Ken ελεγχθουν της αδειας οδηγησης, καθως και οι αποσκευες μας hefted στην κυλιομενης ταινιας, ευχαριστωντας μας για πτησεις Βορειοδυτικου . In disbelief, Ken asked her, “Don’t you want my wife’s ID, too?” Flustered and embarrassed at her oversight, she belatedly asked to see my driver’s license. Με δυσπιστια, Ken ζητησε απο την «Μην θελετε ID γυναικας μου, εγω;" Flustered σε αμηχανια και την εποπτεια τους, που καθυστερημενα ζητησε να δει την αδεια οδηγησης μου. Otherwise, she would never have. Διαφορετικα, δεν θα ηταν ποτε η ιδια εχει. We sensed at the time that airport security had grown a little lax – but how much so, we were later, tragically, to find out.... Εμεις που ανιχνευονται κατα τη στιγμη που το αεροδρομιο της ασφαλειας ειχε μεγαλωσει καπως χαλαρη - αλλα το ποσο αυτο, ημασταν αργοτερα, με τραγικο τροπο, για να μαθετε ....

After spending our first night in Anchorage, we boarded a four-passenger float plane at Lake Hood, which flew us to Wilderness Place Lodge, about a 35-minute ride by air. Αφου περασε η πρωτη μας νυχτα στο Αγκυροβολιο, επιβιβασθηκαν τεσσαρων επιβατικων υδροπλανο στη Λιμνη Hood, που πεταξαν μαζι μας για να Wilderness Lodge Place, περιπου 35 λεπτα βολτα με αερα. Jason met us by boat on the Yentna River and whisked us away to the nearby fishing lodge on Lake Creek. Jason συναντηθηκε με βαρκα μας για την Yentna Ποταμι και whisked away μας στο αλιευτικο καταφυγιο στις κοντινες Lake Creek. Our first pleasant surprise came when Jason cooked us a five-course dinner that night (bear in mind, this is my son I’m talking about!). Η πρωτη μας ευχαριστη εκπληξη ηρθε οταν μαγειρευονται Jason μας πεντε-course dinner εκεινο το βραδυ (να το ξεχναμε, αυτος ειναι ο γιος μου ειμαι μιλαμε για!). He served up a salad of fresh greens, grilled salmon steaks, baked halibut, roasted vegetables, bread, win and apple pie! Υπηρετησε μια σαλατα απο φρεσκα χορτα, το σολομο στη σχαρα μπριζολες, ψητα χαλιμπατ, ψητα λαχανικα, το ψωμι, η μηλοπιτα και κερδιστε!

The second surprise came the following morning, when we emerged sleepily from our cozy cabin to find a thermos of hot coffee waiting on the railing of our front deck! Η δευτερη εκπληξη ηρθε την επομενη το πρωι, οταν θα αναδυθει απο sleepily μας cozy καμπινα για να βρειτε θερμος ζεστο καφε σε αναμονη για το κιγκλιδωμα μπροστα μας τραπουλα! Life, it seemed, had taken a definite turn for the better.... Ζωης, οπως φαινοταν, ειχε παρει μια σαφη στροφη προς το καλυτερο .... Later that day, Jason took us far up the Yentna River by boat to fish for silver salmon. Αργοτερα την ιδια ημερα, Τζεισον μας πηρε πολυ μεχρι το Ποταμι Yentna με βαρκα για την αλιευση σολομου ασημι. We threw out our casting rigs from shore. Εμεις απο την πλευρα μας πεταξε casting εξεδρες απο την ακτη.

It didn’t take long before Ken and I both hooked into one of the powerful fish. Δεν αργησα και εγω πριν απο δυο Ken αγκιστρωθει σε ενα απο τα ισχυρα ψαρια. In Minnesota, I would have figured I had gotten snagged on a log because the weight on the other end was so heavy and so sustained. Στη Μινεσοτα, θα εχουν φανερα ειχα gotten snagged σε ενα αρχειο, επειδη το βαρος στο αλλο ακρο ηταν τοσο βαρια και τοσο σταθερη. But after a good bit of instruction from our resident guide, we both managed to crank in one of the massive fish. Ομως μετα απο ενα καλο κομματι της διδασκαλιας απο τον οδηγο μας κατοικουν, ειμαστε και οι δυο καταφεραν να πεταλιου σε μια απο τις μαζικες ψαρια. they were bright and rosy-colored because they were in the height of the spawning season. ηταν ροδινα και φωτεινα χρωματα, επειδη ηταν στο υψος του αναπαραγωγικη περιοδο. We caught several more by the time the morning was over, taking numerous pictures and then releasing them back into the cold, Alaskan waters. Εχουμε πολλα περισσοτερα που αλιευθηκαν απο τη στιγμη ηταν πανω απο το πρωι, αφου πολλες εικονες και, στη συνεχεια, για την απαλλαγη τους πισω μεσα στο κρυο, Αλασκα υδατα. Buoyed by the experiences of the day, we slept soundly and well that night, and I awoke anticipating the thermos of hot coffee on our front doorstep. Αντλωντας δυναμη απο τις εμπειριες της ημερας, που κοιμηθηκε σταθεροτερες και καλα εκεινο το βραδυ, και αφυπνιστηκε η προβλεψη των θερμος με ζεστο καφε μπροστα μας πορτα. There was none. Δεν εχει τιποτε.

As we walked up to the lodge, Jason greeted us solemnly and said, “I think you’d better come upstairs. Οπως ειχαμε περπατησαν μεχρι το καταφυγιο, Τζεισον χαιρετιστει πανηγυρικα και μας ειπε: "Νομιζω οτι θελετε καλυτερα ερχονται πανω οροφο. Two planes have crashed into the World Trade Center and one has hit the Pentagon. Δυο αεροσκαφη κατεστρεψαν στο Παγκοσμιο Κεντρο Εμποριου και το Πενταγωνο εχει πληγει. Another one has gone down somewhere in Pennsylvania....” He had fired up the generator so we could turn on the small television set in the lodge office. Ενα αλλο περασε καπου στην Πενσυλβανια ...." ειχε εξαψει τη γεννητρια που θα μπορουσαμε να ενεργοποιησετε τη μικρη τηλεοραση στο γραφειο καταθεσω.

Our stomachs roiled with disbelief and horror. Roiled στομαχια μας με δυσπιστια και τρομου. As we sat silently, watching the terrible events being played – and replayed – before our eyes, it was hard to focus on what was happening, especially there, in a place so far removed from the rest of the world. Καθως καθισε σιωπηλα, παρακολουθωντας τα φοβερα γεγονοτα που παιζονται - και να αναπαραχθουν - πριν απο τα ματια μας, θα ηταν δυσκολο να επικεντρωθουν σε αυτο που συμβαινει, ειδικα εκει, σε ενα μερος που ειναι πολυ μακρια απο τον υπολοιπο κοσμο.

We were almost relieved when Jason told us he’d have to shut the generator down to conserve on diesel fuel so we had to stop watching the awful events on the screen. Ημασταν σχεδον ανακουφισμενοι οταν μας ελεγε ο Ιασονας θα επρεπε να κλεισουμε την γεννητριας προβλεπεται να διατηρηθουν για το ντιζελ γι 'αυτο αναγκαστηκαμε να σταματησουμε παρακολουθωντας τα φρικτα γεγονοτα που εμφανιζονται στην οθονη. Mentally, Ken and I were both replaying the blissful vacation we had taken to New York City a couple of years ago when we paused in awe in the middle of a Manhattan sidewalk to gaze at the mighty towers of the World Trade Center.... Διανοητικα, Ken και εγω ημασταν τοσο αναπαραγωγη του blissful διακοπες ειχαμε ληφθουν για την πολη της Νεας Υορκης, πριν απο μερικα χρονια οταν θα εχουν διακοπει και δεος στη μεση μιας Manhattan πεζοδρομιων να ατενιζετε το πανισχυρο πυργους του Παγκοσμιου Κεντρου Εμποριου ....

Our next reaction was to helplessly think, “What are we doing here when the rest of the people we love are back home?” And so, we began to rack up the minutes on our long distance phone card, calling every single member of our respective families. Διπλα μας αντιδραση ηταν να πιστευω χερια, "Τι κανουμε εδω οταν το υπολοιπο των ανθρωπων που αγαπουν τα πισω στο σπιτι;" Και ετσι, αρχισαμε να rack τα πρακτικα μας για υπεραστικες κλησεις και καρτα, καλωντας καθε μελος μας αντιστοιχες οικογενειες. We continued to do so throughout the days to come, whenever the mood struck us, just to hear their voices. Συνεχισαμε να το κανουμε σε ολη τις ημερες που ερχονται, οποτε το κλιμα που επληξε μας, μονο για να ακουσω τις φωνες τους. “What’s the weather like there today?” we’d ask – when what we really meant was “I need you.” We talked to them all by long distance more than we had over the entire month before. "Τι καιρο κανει σημερα;" θα επαιρνα ρωτησω - οταν αυτο που πραγματικα εννοουσε ηταν το "I need you." Συζητησαμε για ολα αυτα απο μεγαλη αποσταση μεγαλυτερη απο ο, τι ειχαμε για ολοκληρη μηνα πριν.

That evening, we took the boat to a spot far up the creek. Εκεινο το βραδυ, πηραμε το καραβι σε ενα βαθμο μεχρι την επιτοπια creek. Each of us went off to find our own spot along the shoreline and waded in to fish rainbow trout. Καθε ενας απο εμας πηγαν off για να βρειτε τη δικη μας επιτοπια κατα μηκος της ακτογραμμης και waded να αλιευουν στην ιριδιζουσα πεστροφα. As the cold, clear water rushed by on all sides of my rubber hip boots – eddying headlong around me like the events unfolding so far away in the rest of the world – I decided that this was probably the only real grip on sanity I would have in a long time to come. Καθως το κρυο, το νερο ορμησε απο σαφες σε ολες τις πλευρες του ελαστικου ισχιο μου μποτες - eddying γυρω απο το κεφαλι μου σαν ξεδιπλωνονται τα γεγονοτα ειναι πολυ μακρια και τον υπολοιπο κοσμο - αποφασισα οτι αυτο ηταν ισως η μονη πραγματικη λαβη για την λογικοτητα θα ειχα και πολυ καιρο.

By nightfall, we fired up the generator at the lodge once again and learned that not only had all commercial airlines been shut down, but so had all the float plane services out of Anchorage. Με σουρουπο, θα απολυθουν μεχρι τη γεννητρια κατα την καταθεσω για μια ακομη φορα και μαθαμε οτι οχι μονο ειχε ολες τις εμπορικες αεροπορικες εταιρειες εχουν κλεισει, αλλα και διεθετε ολες τις υπηρεσιες υδροπλανο απο Αγκυροβολιο.

We were, it seemed, totally stranded in the Alaskan wilderness, nearly a hundred miles from anywhere, with the rest of the country teetering on the brink of possible annihilation.... Ημασταν, φαινοταν εντελως αποτυχημενες στην Αλασκα, ερημια, σχεδον εκατο μιλια μακρια απο οπουδηποτε, με την υπολοιπη χωρα teetering στο χειλος του αφανισμου δυνατον ....




Part II Μερος ΙΙ

Ken and I snuggled cozily together in the darkness as we pulled two layers of thick, wool blankets up under our chins. Ken snuggled cozily και εγω μαζι, στο σκοταδι, οπως εμεις που συρεται δυο στρωσεις παχους, το μαλλι μεχρι κουβερτες μας κατω chins. The wood stove cracked and popped companionably as it cast phantom shadows on the opposite wall. Το ξυλο φουρνο ραγισμενο και περνουσαν companionably καθως ριχνει σκιες φαντασμα απο το απεναντι τοιχο. Our eyes were heavy with the effects of fresh air, hard work and an unforgettable evening of trout fishing. Τα ματια μας ηταν βαρυ με τις επιπτωσεις του φρεσκου αερα, σκληρη δουλεια και μια αξεχαστη βραδια της πεστροφας αλιειας.

The stage was set for a night of profound slumber. Η σκηνη ειχε οριστει για μια νυχτα βαθια λαγοκοιμαται. Except, of course, for what was happening in the rest of the world.... Εκτος, βεβαια, για το τι συνεβαινε στον υπολοιπο κοσμο .... It was Night Three of our visit to Wilderness Place Lodge, a remote fishing camp in the wilds of Alaska, run by our son Jason. Ηταν Νυχτα Τρεις απο την επισκεψη μας στην Wilderness Lodge Place, ενα απομακρυσμενο στρατοπεδο αλιεια στο πιο απομακρυσμενο σημειο της Αλασκα, η οποια διοικειται απο το γιο Jason. After hearing the gut-wrenching news of the terrorist attacks on America the morning before, we had determinedly spent the day absorbed in the mindless tasks of splitting wood, cleaning cabins, helping haul boats into dry dock for the winter and organizing the kitchen pantry in the lodge for the winter caretaker. Αφου ακουσε τις gut-wrenching ειδησεις απο τις τρομοκρατικες επιθεσεις στην Αμερικη πριν απο το πρωι, ειχαμε αποφασιστικα την ημερα που δαπανωνται απορροφαται απο την ακριτη καθηκοντα του splitting ξυλο, τον καθαρισμο καμπινες, βοηθωντας ανασυρση βαρκες σε ξηρα για τον χειμωνα και να οργανωσουμε την κουζινα και pantry το καταφυγιο για τον χειμωνα θυρωρο.

To think too hard would be to let the terror creep back in. Since the ban on all commercial flying had cut us off from Anchorage for the time being, we decided to simply enjoy the blessings that the Lord had laid out right there at our doorstep. Να σκεφτουν πολυ δυσκολο θα ηταν να αφησουμε την τρομοκρατικη creep πισω ιντσες Δεδομενου οτι η απαγορευση για ολες τις εμπορικες πτησεις ειχαν κοπει απο Anchorage off μας για την ωρα, αποφασισαμε απλα για να απολαυσετε τις ευλογιες οτι ο Λορδος ειχε δικιο που εκτιθενται εκει στο κατωφλι μας .

The last of the later summer fishermen were gone for the season and it was only Ken, Jason and I – along with George, the winter caretaker – who inhabited the fishing camp. Το τελευταιο καλοκαιρι της τελευταιας αλιεις ειχαν φυγει για την εποχη και ηταν μονο Ken, Τζεισον και εγω - μαζι με τον Γιωργο, τον χειμωνα υπηρεσιακη - που κατοικουνται η αλιευτικη στρατοπεδο.

Ken and I had offered to help Jason and George “batten down the hatches” at the lodge in preparation for the winter weather that was soon to follow. Ken και ειχα προσφερθηκε να βοηθησει Jason και τον Γιωργο "κλεισει τα στεγανα" στο καταθεσει στο πλαισιο της προετοιμασιας για το χειμωνα που θα ακολουθησει συντομα. Winter in Alaska is a far different season than the golden days of autumn that we had been enjoying, and the sense of urgency was great. Χειμωνα στην Αλασκα ειναι μια πολυ διαφορετικη απο τη χρυση εποχη ημερες του φθινοπωρου που μας ειχε απολαυση, και η αισθηση του επειγοντος ηταν μεγαλη.

For those who are prone to stick it out, however, autumn in Alaska brings with it the bonus of a late-season boon in rainbow trout activity. Για οσους ειναι επιρρεπεις σε stick it out, ωστοσο, το φθινοπωρο στην Αλασκα φερνει μαζι του και το μπονους της οψιμης εποχης ευλογια και η ιριδιζουσα πεστροφα δραστηριοτητα. One has merely to cast out a line in a promising eddy, and the effort pays off in an exciting battle with one of nature’s most beautiful fish. Εχει κανεις απλως να ριχνει μια γραμμη σε ενα πολλα υποσχομενο δινορευματος, και η προσπαθεια θα αποβει σε μια συναρπαστικη μαχη με τη φυση του ενα απο τα ομορφοτερα ψαρια. It was an experience I’ll never forget. Ηταν μια εμπειρια που ποτε δεν θα σε ξεχασω. To feel the urgency of the current tugging at my hip boots from all sides as I felt the powerful weight of the fishing the other end of the line was to feel a part of the river itself – and it was exhilarating! Να αισθανθουν τον επειγοντα χαρακτηρα του σημερινου tugging στο ισχιο μου μποτες απο ολες τις πλευρες, οπως ενιωθα την πανισχυρη βαρος του αλιευτικου την αλλη ακρη της γραμμης ηταν να αισθανθουν μερος του ιδιου ποταμου - και αυτο ηταν συναρπαστικος!

That was how we finished out each day that week, standing in the water of Lake Creek fishing for rainbows and then going back to the lodge with only enough time to fire up the generator and catch a part of the 10 o’clock news update. Αυτο ηταν το πως θα τελειωσει απο καθε ημερα της εβδομαδας, που στεκονται στο νερο της λιμνης για την αλιεια Creek rainbows και στη συνεχεια θα επιστρεψει στην καταθεσει μονο με αρκετο χρονο στη φωτια μεχρι τη γεννητρια και να πιασουν ενα μερος του 10 o'clock news update.

By the time the United States air space was finally cleared for flight once again, it was the end of the week and we called in to schedule a float plane to come out and pick us up. Μεχρι τη στιγμη οι Ηνωμενες Πολιτειες εναεριος χωρος ηταν τελικα πτηση για αλλη μια φορα, ηταν το τελος της εβδομαδας και θα καλουνται να προγραμματισετε ενα υδροπλανο να βγουν εξω και να μας μαζεψει. We were stunned to hear how some 80 hunters had been dropped off in the wilderness just prior to the terrorist attack who were not only unaware of what had happened to our action, but who were also clueless as to just why the float plane had never come back for them at the appointed time and place. Ημασταν εκπληκτοι για να ακουσετε πως περιπου 80 κυνηγοι ειχαν πεσει εν τη ερημω off μολις πριν απο την τρομοκρατικη επιθεση που δεν ηταν μονο γνωριζαν τι ειχε συμβει για τη δραση μας, αλλα οι οποιοι ειχαν επισης clueless μονο ως προς το υδροπλανο γιατι ποτε δεν ειχαν ερθει για την επιστροφη τους κατα την προβλεφθεισα χρονικη στιγμη και τον τοπο.

After we landed at Lake Hood in Anchorage, my son drove us to the airport on Saturday morning, the day our flight to Minneapolis was slated to depart. Αφου προσγειωθηκε στο Lake Hood στο Αγκυροβολιο, ο γιος μου, εφερε μαζι μας για το αεροδρομιο το Σαββατο το πρωι, η ημερα μας πτηση προς Minneapolis ηταν πλακοστρωτο να απομακρυνθει. The first thing we noted as we approached the airport was a crew of men putting up an ominous-looking security face at the perimeter of the airport. Το πρωτο πραγμα που πρεπει να σημειωθει, οπως μας προσεγγισαν το αεροδρομιο ηταν ενα πληρωμα των ανδρων θα θεσουμε ενα απειλητικο για το μελλον της ασφαλειας απεναντι στην περιμετρο του αεροδρομιου. We later found out it was meant to cordon off an area for the cars that were confiscated after parking along the curb at the airport entrance, which new security measures no longer allowed. Εμεις αργοτερα ανακαλυψε οτι εμελλε να αποκλειει ενας χωρος για τα αυτοκινητα που ειχαν δημευθει απο χωρο σταθμευσης κατα μηκος του αναχαιτισει στο αεροδρομιο εισοδος, η οποια νεα μετρα ασφαλειας δεν επιτρεπονται πλεον.

As we went inside, we moaned to see the serpentine lineups of passengers quayed up at every ticket counter. Καθως μπηκε μεσα, θα moaned να δειτε την σερπαντινη lineups επιβατων quayed συσταθει σε καθε εισιτηριο counter. Though we had arrived three hours before our appointed flight time, it was obvious that most of that three hours would be spent waiting in line. Αν και ειχαμε φθασει τρεις ωρες πριν την πτηση μας διορισε φορα, ηταν φανερο οτι οι περισσοτερες απο τρεις ωρες που θα δαπανηθουν περιμενουν στην ουρα.

An occasion young person wound through the crowd with trays of snacks and cold drinks in paper cups. Μια ευκαιρια νεος πληγη μεσω του πληθους με τις θηκες των snacks και των ποτων στο ψυχρο χαρτι κυπελλα. We later found out they were from an Anchorage-area church group that was trying to do its part in helping to deal with the nation’s wounds. Εμεις αργοτερα ανακαλυψε οτι ηταν απο μια περιοχη-Αγκυροβολιο εκκλησια ομαδα που προσπαθουσε να αναλαβει το ρολο της συμβαλλοντας στην αντιμετωπιση των τραυματων του εθνους.

A young couple just ahead of us in line, also slated to fly back to Minneapolis on the same flight as we were called their travel agent on a cell phone and found that our flight had been canceled for lack of a crew. Ενα νεαρο ζευγαρι λιγο πιο μπροστα απο εμας στη γραμμη, επισης πλακοστρωτο να πεταξει πισω στο Minneapolis σχετικα με την ιδια πτηση, οπως ονομαζονταν τους πρακτορειο ταξιδιων για ενα κινητο τηλεφωνο και διαπιστωσε οτι η πτηση μας ειχε ακυρωθει για την ελλειψη του πληρωματος. It seems that the cruise ships which disembark at Seward had been using masses of tourists to Anchorage and leaving them at the curb of the airport without first warning them about the flight delays and cancellations, glutting the airport still further. Φαινεται οτι τα κρουαζιεροπλοια τα οποια αποβιβαστουν στο Seward ειχε χρησιμοποιωντας μαζες των τουριστων στην Αγκυροβολιο και αφηνοντας τους στη συγκρατηση του αεροδρομιου χωρις πρωτα να τους σχετικα με την προειδοποιηση καθυστερησεις και ακυρωσεις πτησεων, glutting το αεροδρομιο ακομη περισσοτερο.

We were later told that we would have to await a subsequent flight home on a standby basis, and the waiting lists were already 50-60 people deep for each flight. Ημασταν αργοτερα ειπαν οτι θα επρεπε να περιμενουμε μια επομενη πτηση σπιτι σε κατασταση αναμονης βαση, και οι λιστες αναμονης ηταν ηδη 50-60 ατομα βαθια για καθε πτηση. We scratched our heads and pondered our options. Εμεις γδαρμενο pondered απο τα κεφαλια μας και τις επιλογες μας. No rental cars were allowed out of the state across national borders, so we couldn’t drive home, and the idea of sitting out the week in the airport was unimaginable. Ενοικιασης αυτοκινητων δεν επετραπη απο την κατασταση περα απο τα εθνικα συνορα, για το λογο αυτο δεν μπορουσε να οδηγειτε σπιτι, και η ιδεα της την εβδομαδα που καθονται στο αεροδρομιο ηταν απεριγραπτες. We called family members at home in Minnesota and informed them of our predicament. Μας καλεσε τα μελη της οικογενειας στο σπιτι στην Minnesota και τους ενημερωσε για την κατασταση. We called our respective places of work and told them we were stranded and may not be back at work for a while. Θα μας καλεσε αντιστοιχες θεσεις εργασιας και τους ειπε ημασταν λανθανον και δεν μπορει να επιστρεψει στην εργασια για λιγο. We searched our souls to decide which avenue was the best one to take. Ψαξαμε τη ψυχες να αποφασισει ποια ηταν η καλυτερη οδος για να ληφθει.

I was talking on one of the pay phones to my mother in Minnesota when Ken leaped up from an adjacent phone booth and came dashing over to me. Μιλουσα σε ενα απο τα τηλεφωνα για τη μητερα μου στη Μινεσοτα οταν Ken leaped up απο μια παρακειμενη τηλεφωνικο θαλαμο και πανω απο την καλπαζουσα ηρθε σε μενα. “You’ll have to cut it short,” he said with a strange sort of light in his eyes. "Θα πρεπει να κοβουμε ολιγοις," ειπε με ενα περιεργο ειδος φως στα ματια του. “I just found an RV rental place that’s willing to rent us an RV for a week at half price and with unlimited mileage. "I just βρεθει ενας τοπος που RV ενοικιαση του μισθωματος προθυμοι να μας RV για μια εβδομαδα στη μιση τιμη και με απεριοριστο αριθμο χιλιομετρων. They’re going to meet us out at the curb in just a few minutes – and we’re going to see more of Alaska!” I brought my phone conversation to a hasty close, and I stood up to stare at Ken with a sense of disbelief. Θα παμε να συναντηθει μαζι μας επισημαναν κατα την καμψη σε λιγα μονο λεπτα - και θα παμε να δουμε περισσοτερα απο την Αλασκα! "Εθεσα το τηλεφωνο μου συνομιλια με μια βιαστικη στενη, και θα σηκωθει να γηραιας σε Ken με μια αισθηση των disbelief. I felt like a kid who had decided to risk playing hooky from school. Αισθανθηκα ενα παιδι που ειχε αποφασισει να playing hooky κινδυνου απο το σχολειο. “Are we really going to do this?” I asked. "Ειμαστε πραγματικα θα μπορουσε να το κανει αυτο;", ρωτησα. “Yes,” he said. "Ναι", ειπε. “We absolutely are!” We gave each other a hug, and collectively took a deep breath. "Μας ειναι απολυτως!" Δωσαμε μια την αλλη σε μια αγκαλια, συλλογικα και πηρε μια βαθια ανασα. In the light of all the uncertainty and fear in the world, we were going on an adventure! Υπο το φως ολων η αβεβαιοτητα και ο φοβος στον κοσμο, θα επροκειτο για μια περιπετεια!




Part III Μερος ΙΙΙ

As we drove down a steep pass into the picturesque coastal village of Seward, Alaska, the first thing that struck our eye was the luxurious cruise ship docked in the harbor. Οπως μας οδηγησε κατω περνουν σε μια αποτομη το γραφικο παραθαλασσιο χωριο της Seward, Alaska, το πρωτο πραγμα που μας εντυπωσιασε ηταν το ματι πολυτελες κρουαζιεροπλοιο δεμενα στο λιμανι. It looked like a giant monolith in comparison to the fleet of “rough and ready” fishing boats anchored nearby. Εμοιαζε με ενα γιγαντιαιο monolith σε συγκριση με το στολο των "ακατεργαστα και ετοιμη" ψαροβαρκες αγκυροβολησε κοντα. Its voyage – which had no doubt begun in a flurry of exuberant excitement – had been interrupted by an embargo of terror.... Το ταξιδι του - η οποια δεν ειχε καμια αμφιβολια που ξεκινησε σε μια σφυζουσα βια με ενθουσιασμο - ειχε διακοπει απο το εμπαργκο του τρομου ....

We were told by some of the locals that the cruise ships which frequent the marina in Seward usually welcome outside sightseers with open arms, offering tours of the boat as well as the opportunity to have lunch on board. Μας ειπαν ορισμενοι απο τους ντοπιους οτι τα κρουαζιεροπλοια που συχναζουν στη μαρινα στο Seward συνηθως ευπροσδεκτη εκτος περιηγητες με ανοικτες αγκαλες, προσφεροντας τις περιηγησεις του πλοιου, καθως και να εχουν την ευκαιρια να το γευμα επι του σκαφους. But following the events of a few days earlier on Sept. 11, only American passengers were allowed to disembark from the ship, and no one – but no one – was allowed to go on board. Ομως, μετα τα γεγονοτα της λιγες ημερες νωριτερα στις 11 Σεπτεμβριου, μονο αμερικανοι επιβατες ειχαν τη δυνατοτητα να αποβιβαστουν απο το πλοιο, και κανεις δεν - αλλα κανεις δεν - επετραπη να παει στο πλοιο.

Later, after some of the tightly knotted security had been relaxed, the elegant liner found itself in a new and unexpected quandary – with only a handful of passengers for its return voyage to Vancouver and Seattle. Αργοτερα, μετα απο μερικα απο τα σφιχτα knotted ασφαλειας ειχαν χαλαρωσει, το κομψο ναυτιλιακων βρεθηκε σε μια νεα και απροσδοκητη quandary - με μονο μια χουφτα των επιβατων, για την επιστροφη του ταξιδιου προς Βανκουβερ και του Seattle. The talk on the street was that a person could book a cabin on the cruise ship for a mere $50 a night. Η ομιλια στο δρομο ηταν οτι ενα προσωπο που θα μπορουσε να κλεισω μια καμπινα για το κρουαζιεροπλοιο, για μια απλη $ 50 το βραδυ. But apparently, few were buying because of heightened fear that the giant ship would make an appealing target for terrorists. Προφανως ομως, λιγοι αγοραζουν επειδη φοβουνται οτι η οξυμενη γιγαντιαιο πλοιο θα κανω μια εκκληση στοχος για τρομοκρατες.

Though a voyage by sea was tempting, Ken and I decided to stick with our rented RV and our hurriedly thrown-together plan to “see Alaska.” That afternoon, we hiked to the Exit Glacier, a mammoth, icy giant lurking just outside of town. Αν και ενα ταξιδι με πλοιο ηταν δελεαστικο, Ken και αποφασισα να παραμεινω με μας και μας ενοικιαζονται RV-αρον αρον πεταξει μαζι σχεδιο για την "δει την Αλασκα." Αυτο το απογευμα, θα hiked στην Εξοδος Glacier, μια γιγαντια, παγωμενη γιγαντας που κρυβει λιγο εξω απο τη πολης. Although Alaska has numerous glaciers, this one is special because sightseers are able to hike to a point so close they can almost touch it. Αν και εχει πολυαριθμα Αλασκα παγετωνων, αυτη ειναι μια ειδικη περιηγητες, επειδη ειναι σε θεση να περπατησει σε ενα σημειο ωστε να μπορουν να κλεισει σχεδον αγγιξει. We stared in awe at the ancient marvel that had once moved mountains. We stared με δεος στο αρχαιο θαυμα που ειχε μολις μετακομισε βουνα. Its bright, blue color – caused by refracted light from its icy surface – was startling and made it look suspiciously as though it was made of plastic! Τα φωτεινα, μπλε χρωμα - προκαλειται απο το φως διαθλαται απο την παγωμενη επιφανεια - ηταν εντυπωσιακη και εκανε υποπτα ματια, σαν να ηταν φτιαγμενο απο πλαστικο!

Later that evening, as we wandered along the Seward waterfront, we came upon a memorial to the residents of the city who had perished not long ago in a terrible earthquake. Αργοτερα το ιδιο βραδυ, οπως wandered μηκος της Seward θαλασσα, φτασαμε σε ενα μνημοσυνο για τους κατοικους της πολης, οι οποιοι δεν ειχαν χαθει εδω και καιρο σε ενα τρομερο σεισμο. Next to it stood a new memorial comprised of fresh flowers, burning candles and signs of love and support for the victims of the Sept. 11 tragedy. Διπλα του σταθηκε ενα νεο συγκροτημα απο μνημοσυνο φρεσκα λουλουδια, η καυση των κεριων και σημαδια αγαπης και στηριξης για τα θυματα της τραγωδιας 11 Σεπ. In the way that misfortune has of bringing people together, the residents of Seward felt like kindred spirits with those suffering loss in New York. Με τον τροπο που εχει την ατυχια να φερει τους ανθρωπους κοντα, τους κατοικους του Seward ηθελε kindred οινοπνευματωδη με τα ατομα που πασχουν απωλεια στη Νεα Υορκη.

We camped that night in a rustic turnout along the flats of a small glacial river just outside of town, and the next morning we boarded a charter boat to explore the Kenai Fjords and get a taste of the sea spray. Εμεις εκεινο το βραδυ καταλυσει σε ενα ρουστικ προσελευση των διαμερισματων κατα μηκος του μικρου ποταμου κρυσταλλικου λιγο εξω απο την πολη, και το επομενο πρωι επιβιβαστηκα ενας χαρτης καικια για να εξερευνησουν τις Kenai Fjords και να παρουν μια γευση απο τη θαλασσα ψεκασμου. It was a windy, drizzle-soaked day, the last outing of the season for that particular charter line, and we ventured onto the upper deck on swaying legs that battled for purchase on the slippery deck. Ηταν ενας αερας, drizzle βουτηγμενων ημερα, η τελευταια εξορμηση της σεζον για τη συγκεκριμενη γραμμη Χαρτη, και θα επεκτεινει τις δραστηριοτητες του πανω στο ανωτερο καταστρωμα για swaying ποδιων που αγωνιστηκαν για την αγορα σχετικα με την τραπουλα ολισθηρα.

We enthusiastically joined in the camera brigade as the captain spotted a playful sea otter floating on its back, with its head bobbing above the waterline as he grasped some tasty shelled creature between is front legs and munched happily away at it. Εμεις ενθουσιασμο προσχωρησαν στην καμερα ταξιαρχια οπως ο καπετανιος εντοπισει μια παιχνιδιαρικη θαλασσα βιδρα κυμαινομενο με την πλατη, με το κεφαλι bobbing πανω απο την ισαλο γραμμη, καθως το νοημα καποιο νοστιμο κελυφος μεταξυ δημιουργημα ειναι μπροστα στα ποδια και munched ευτυχως μακρια σε αυτην.

Later, we were entertained by a colony of sea lions, yawning and gaping as our boat roused them from their midday slumber along the jagged coastal rocks. Αργοτερα, θα ηταν ψυχαγωγηθει απο μια αποικια των θαλασσιων λεοντων, το χασμουρητο και δραματικες οπως μας βαρκα διεγειρε τους απο την μεσημερι λαγοκοιμαται κατα μηκος της παρακτιας οδοντωτων βραχους. We gazed in amazement as we spotted mountain goats teetering on the side of a cliff, casually munching grass. Εμεις gazed στην εκπληξη, οπως εντοπισαμε βουνο αιγες teetering στην πλαγια ενος λοφου προχειρα munching χορταρι. The guide explained that bald eagles sometimes harass the baby goats as they cling to their steep, rocky perches until the tiny creatures fall to their death on the rocks below – providing a convenient buffet dinner for the mighty birds. Ο οδηγος εξηγησε οτι μερικες φορες φαλακρος αετος παρενοχλουν το μωρο κατσικια, δεδομενου οτι εμμενουμε στις αποτομες βραχωδεις κοτταναθρα μεχρι τα μικροσκοπικα πλασματα για να πεσει το θανατο τους πανω στα βραχια κατω - παρεχοντας ενα βολικο μπουφε δειπνο για τους ισχυρους πτηνων.

That night, Ken took me out to a local roadhouse for dinner in honor of my birthday, which we had originally expected to celebrate back at home among family and friends. Εκεινο το βραδυ, Ken μου πηρε σε μια τοπικη roadhouse για δειπνο προς τιμην των γενεθλιων μου, που ειχαμε αρχικα αναμενεται να γιορτασει ξανα στο σπιτι της οικογενειας και των φιλων. We chuckled at the menu, which sported a preponderance of– what else? Εμεις chuckled στο μενου, το οποιο οι αποφοιτοι των sported-τι αλλο; – salmon. -- σολομου. There was grilled salmon, smoked salmon, salmon omelets, salmon Eggs Benedict, salmon Caesar salad, and even salmon pizza! Υπηρχε ψητο σολομο, καπνιστο σολομο, το σολομο omelets, σολομος Αυγα Βενεδικτος, το σολομο σαλατα Caesar, ακομη και σολομο πιτσα! But after already having spent 10 days of sampling the best seafood Alaska had to offer, this time we were content to settle for chicken and ribs! Αλλα μετα εχοντας ηδη δαπανησει 10 ημερων απο τη δειγματοληψια τα καλυτερα θαλασσινα Αλασκα ειχαν να προσφερουν, αυτη τη φορα ημασταν περιεχομενο για το διακανονισμο για τα κοτοπουλα και τα πλευρα!



Part IV Μερος IV

Life along the backroads of Alaska had most definitely gotten under our skin. Ζωη κατα μηκος του backroads της Αλασκας ειχε σιγουρα πιο κατω απο το δερμα gotten. We were headed toward Homer, a working-man’s fishing village whose marina is located on a long, narrow spit that runs out into the ocean. Ημασταν διευθυνε προς τον Ομηρο, τον ανθρωπο της εργασιας-ψαροχωρι του οποιου η μαρινα βρισκεται σε ενα μακρυ, στενο φτυσει οτι εξαντλειται σε ωκεανο. Though it lacks some of the quaint charm of Seward, it has a definite flavor of the seafaring trade about it and is fascinating in its own right. Αν και του λειπει καποιο απο τα γραφικα γοητεια του Seward, εχει μια συγκεκριμενη γευση του ναυτικου εμποριου γι 'αυτο και ειναι συναρπαστικη και το δικο του δικαιωμα.

After we got there, Ken and I decided to park the RV and walk the rustic boardwalk that runs along a portion of the spit. Αφου εφτασαν εκει, Ken και αποφασισα να παρκαρετε το RV και περπατηστε το ρουστικ boardwalk που τρεχει κατα μηκος ενος τμηματος του φτυσει. Though it boasts a smattering of gift shops, it is mostly made up of charter fishing bases, boat docks, fish markets and float plane services that boast “guaranteed sightings of grizzly bears!” Παρολο που υπερηφανευεται για την smattering δωρο των καταστηματων, ειναι κυριως απο την αλιεια charter βασεις, boat docks, ψαρια υδροπλανο αγορες και υπηρεσιες που καυχιουνται οτι "εγγυημενη θεασης των grizzly φερει!"

In the midst of it all stands a dilapidated, old bar whose timbers have weathered to a pale silver from the salt air. Και μεσα σ 'ολα αυτα, ενα ερειπωμενο, παλια γραμμη του οποιου ξυλειες εχουν ξεπερασει σε ωχρο ασημι απο το αλατι αερα. The ceilings are barely high enough for a man to stand upright, and they are cluttered with business cards and dollar bills, tacked to it by hundreds of patrons over the years, eager to leave their mark. Τα ανωτατα ορια ειναι αρκετα υψηλη ωστε μολις ενας ανθρωπος να σταθει ορθιος, και ειναι γεματα με επαγγελματικες καρτες και τους λογαριασμους του δολαριου, καθυστερημενο σε αυτην απο εκατονταδες χρηστες με την παροδο των ετων, επιθυμωντας να αφησει το σημαδι τους.

The old place is called the Salty Dog, and we learned that it has been the “watering hole” for generations of sailors who ply their trade at sea, returning to Homer to celebrate the day’s catch. Η παλια θεση, η οποια ονομαζεται Salty Dog, και μαθαμε οτι ηταν το "ποτισμα τρυπα" για γενιες των ναυτων που πλεουν εμπορικες τους συναλλαγες στη θαλασσα, που επιστρεφουν στην Ομηρου για να γιορτασουν την ημερα του αλιευματος.

A sign just outside the sagging entryway of the building reads, “Your patronage is welcome. Μια πινακιδα λιγο εξω απο την sagging εισοδου του κτηριου εχει ως εξης: "υπο την αιγιδα σας ειναι ευπροσδεκτη. Your dog is not. Ο σκυλος δεν ειναι. Please leave him out in your truck.” And sure enough, in the backs of several battered, old trucks parked nearby, a handful of faithful, patient hounds rested their chins on the edges of truck beds, casting doleful looks toward the door of the bar where their masters disappeared earlier in the evening.... Αφηστε τον βγαλουν στο φορτηγο. "Και ειναι βεβαιο, οτι στις πλατες των πολλων κακοποιημενες, παλια φορτηγα σταθμευμενα κοντα τους, μια χουφτα των πιστων, ασθενης hounds αναπαυονται τους chins στις παρυφες των φορτηγων κρεβατια, casting doleful προσβλεπει προς την πορτα του bar, οπου τους πλοιαρχους εξαφανιστει νωριτερα το βραδυ .... From Homer, we drove inland, noting the quaint Russian influence in little communities such as Ninilchik and Kenai. Απο τον Ομηρο, μας οδηγησε ενδοχωρα, επισημαινοντας την επιρροη της στη ρωσικη quaint little κοινοτητες, οπως και Ninilchik Kenai. A few communities also bore unexpected signs of affluence that set them aside from the otherwise humble, unassuming villages of their neighbors – the results of a profitable oil trade business over the past decade. Λιγες κοινοτητες επισης κουρασω απροσμενη σημαδια του πλουτου που τους αφησε στην ακρη απο την κατα τα αλλα ταπεινο, unassuming χωρια των γειτονων τους - τα αποτελεσματα μιας επικερδης επιχειρησης πετρελαιου κατα την τελευταια δεκαετια. Since we were not under any special time pressure to get back to Anchorage, Ken indulged me along the way back by stopping at a number of gift shops – which, being a typical woman, I absolutely love. Δεδομενου οτι δεν ημασταν σε καμια ιδιαιτερη πιεση χρονου για να επιστρεψετε στην Αγκυροβολιο, Ken εμπλακει μαζι μου ο δρομος της επιστροφης απο τη διακοπη του σε μια σειρα απο καταστηματα δωρων - η οποια, δεδομενου οτι μια τυπικη γυναικα, ειμαι απολυτα αγαπη. Their merchandise ran the gamut from inexpensive T-shirts and “bear bells” (to wear on the trail to scare away grizzlies) to investment-quality Alaskan carvings, jade and ivory jewelry, and the omnipresent Ulu knives. Ετρεξε τα εμπορευματα τους ποικιλει απο την ανεξοδη T-shirts και "φερει καμπανες" (για να φορουν την πιστα για να τρομαζουν μακρια grizzlies) για την επενδυση ποιοτητας Αλασκα, γλυπτα, κοσμηματα jade και ελεφαντοδοντο, και η πανταχου Ulu μαχαιρια. (We later wondered just how many hapless tourists had invested in these stainless steel wonders, only to later have them confiscated when they attempted to board the airplane!). (Θα αναρωτιοταν λιγο αργοτερα ποσες hapless τουριστες ειχαν επενδυθει σε αυτα τα θαυματα του ανοξειδωτου χαλυβα, μονο για να τους εχουν δημευθει αργοτερα οταν επιχειρησε να επιβιβαστει στο αεροπλανο!). Though I thoughtfully made each purchase, I found that in the end, I had gotten so carried away with my souvenir shopping that we had to buy an extra duffel bag to carry it all back! Παροτι εχω thoughtfully πραγματοποιουνται καθε αγορα, βρηκα οτι στο τελος, ειχα gotten που ειναι μακρια μου, με αναμνηστικα ψωνια που ειχαμε να αγορασετε επιπλεον duffel τσαντα για να φερει σε ολους και παλι!

Late one afternoon, we had been wending our way through the mountains along the breathlessly beautiful Kenai River, which glistens with the same startling turquoise as the glaciers. Αργα ενα απογευμα, ειχαμε wending μας τροπο μεσω του βουνου κατα μηκος της breathlessly ομορφη Kenai River, η οποια με την ιδια glistens startling τιρκουαζ ως παγετωνες. It was, in fact, that very beauty that sounded a siren’s song to both of us, and we decided we were no longer willing to settle for merely looking at it – we wanted to be out on it! Ηταν, πραγματι, οτι η ομορφια που ακουγεται πολυ τη σειρηνα του τραγουδιου και για τους δυο μας, και αποφασισαμε δεν ειμαστε πλεον διατεθειμενοι να αρκεσθει απλως κοιταζοντας - θελαμε να εκτιθενται σε αυτα!

So we stopped at a little rafting place called Alaskan Waters and asked if we could take a rafting trip. Γι 'αυτο σταματησε σε μια μικρη χωρα που ονομαζεται Αλασκα, ραφτινγκ Waters και ρωτησε αν θα μπορουσε να παρει rafting trip. The owner agreed to take us out himself – along with his giant Bouvier water dog named Bear, who teetered on the edge of the raft and stared casually down into the swift current as we floated. Ο ιδιοκτητης συμφωνησαν να λαβουν μας βγαλει ο ιδιος - μαζι με το νερο του γιγαντα Bouvier ονομα Bear σκυλο, ο οποιος teetered στην ακρη της σχεδιας και stared προχειρα σε τρεχουσες την ταχεια οπως πλωτα.

Ken, who had always dreamed of piloting a raft himself, asked if he could take a turn at the oars. Ken, ο οποιος ειχε παντα ονειρευοταν πιλοταρει ενα σκαριφημα τον εαυτο του, τον ρωτησε αν θα μπορουσε να παρει τη σειρα του σε κουπια. And after a few quick instructions, he was guiding our raft through the swift current all on his own – and was in his glory! Και μετα απο λιγες γρηγορες οδηγιες, ηταν σειρα μας καθοδηγει μεσα απο την αμεση τρεχουσα ολα με δικη - και ηταν υπο την δοξα! I, on the other hand, hit my personal stride the next morning as we departed on a two-hour horseback ride up into the mountains. Εγω, απο την αλλη πλευρα, η προσωπικη μου αλμα επληξε το πρωι της επομενης, καθως αναχωρησε για μια διωρη horseback ride στην κορυφη του βουνου. The familiar creak of leather and warm scent of horse were made even better by being able to view the scenic gorges from atop instead of merely the road below. Η εξοικειωση creak απο δερμα και ζεστο αρωμα του ιππου εγιναν ακομα καλυτερα, με τη δυνατοτητα να δειτε τα γραφικα φαραγγια απο πανω, αντι απλως το δρομο κατω.

During the course of the entire trip, I had been longing to see a moose but had thus far been skunked. Κατα τη διαρκεια ολου του ταξιδιου, θα ειχε λαχταρα να δει μια αλκη, αλλα ειχε, μεχρι στιγμης, skunked. The closest we came was on our last night on the trail, as we were about to turn in to our campground from the road. Οι πιο κοντινες θα ηταν για μας ηρθε χθες το βραδυ σχετικα με την πιστα, οπως ημασταν ετοιμοι να στραφουν και να μας campground απο το δρομο. I glanced off to the right of the highway and for a brief second recognized the ambling gait and homely rear end of a moose heading up the trail. I glanced εκτος απο το δικαιωμα στην εθνικη οδο και για μια συντομη δευτερη ambling αναγνωρισε το βαδισμα και σπιτικη οπισθιο τελος μιας κλασης αλκη μεχρι την πιστα.

“THERE’SA MOOSE!” I cried, startling Ken so that he nearly drove the RV off the road. "THERE'SA MOOSE!" μου φωναξε, startling Ken ειναι οτι σχεδον οδηγησε τη RV off the road. When we stopped to look, however, there was nothing there, and even I began to have my doubts. Οταν σταματησε να εξετασουμε, ομως, δεν υπηρχε τιποτα εκει, και μαλιστα αρχισα να εχω τις αμφιβολιες μου. As we pulled into the campground, however, we spotted a couple anxiously pacing around with camera in hand. Οπως εμεις που συρεται στο campground, ωστοσο, εντοπισαμε ενα ζευγαρι με αγωνια pacing κοντα με καμερα στο χερι. We stopped and rolled down the window, and the two of them chorused, “A moose just ran right through the campground! Σταματησαμε και ελασης κατω απο το παραθυρο, και οι δυο τους chorused, "A αλκη μονο ετρεχαν δεξια μεσω του campground! He was HUGE!” Ah, well.... Ηταν HUGE! "Αχ, καλα ....

We later got an opportunity to see a moose in captivity at a wildlife refuge that rescues injured animals in the wild, but somehow, it just wasn’t the same. Εμεις αργοτερα ειχαν την ευκαιρια να δουμε μια αλκη σε αιχμαλωσια σε καταφυγιο αγριας ζωης που διασωση τραυματιων και των αγριων ζωων, αλλα κατα καποιον τροπο, απλα δεν ηταν η ιδια. It was there, also, that I attempted to take an “award-winning” photo of a bugling elk – only to narrowly avoid extinction when he charged full force into the fence through which I was shooting! Ηταν εκει, επισης, οτι θα προσπαθησει να λαβει μια "βραβευμενο" φωτογραφια ενος bugling αλκης - μονο για να αποφευχθει η εξαφανιση στενα οταν χρεωνεται σε πληρη ισχυ τον φραχτη μεσω του οποιου ημουν γυρισματα! (I must have been wearing the wrong perfume!) The “parting shot” to our vagabond tour of Alaska was a glimpse of a Beluga whale not far off shore, just outside of Anchorage. (Θα πρεπει να εχει γινει λαθος αρωμα φοραει!) Το "parting shot" για να μας μποεμ περιοδεια της Αλασκας ειχε διαφανει μια Beluga φαλαινα δεν απεχει πολυ μακρια απο την ακτη, λιγο εξω απο τη Αγκυροβολιο. He had a seagull perched on his massive back as the morning sun glinted off his shiny whiteness. Ειχε μια seagull perched για την μαζικη επιστροφη ως το πρωι, ο ηλιος glinted off λαμπερη λευκοτητα. It was an anticlimax, to say the least, when we at last reached the Anchorage airport for our flight home. It was an anticlimax, για να πουμε το λιγοτερο, οταν θα φτασει στην τελευταια Αγκυροβολιο αεροδρομιο για την πτηση μας σπιτι. The tight-laced security, welcome though it was, seemed suffocating after our self-indulgent wanderings in the wilderness. Η στενοτητα-δεμενες ασφαλειας, και αν ηταν ευπροσδεκτη, μας φανηκε μετα απο ασφυκτικη self-επιεικης wanderings εν τη ερημω.

As we settled in for the two-hour wait at our departure gate, I grew restless and told Ken I was going for a walk up the concourse. Οπως θα διακανονιστει και για τις δυο ωρων περιμενει σε μας πυλη αναχωρησης, μεγαλωσα ανησυχο και ειπαν Ken ημουν ετοιμος για μια βολτα μεχρι τη συμβολη. As I meandered along, daydreaming about our trip, I spotted a gift shop just ahead and decided I might as well may one last shopping foray.... Οπως θα καλυπτε μηκος, περιπου αφηρημαδας μας ταξιδι, εγω εντοπισα ενα μαγαζι με ειδη δωρων μονο μπροστα και να αποφασιστει εγω μπορουμε καλλιστα μπορει μια τελευταια ψωνια foray .... Before I realized what I was doing, however, I’d crossed back over the security line. Πριν απο συνειδητοποιησα αυτο που εκανα, ομως, θα επαιρνα πισω διεσχιζε την ασφαλεια γραμμη. Immediately recognizing what I’d done, I leaped backward – but alas, not in time. Αμεσως αναγνωριζουμε αυτο που κανει, εγω πισω leaped - αλλα δυστυχως, οχι στο χρονο. A siren started to wail and rotating lights began to flash overhead. Μια σειρηνα αρχισε να wail περιστρεφομενα φωτα και αρχισε να αναβοσβηνει overhead. A guard swooped in on me in a matter of milliseconds. Ενας φρουρος swooped και σε μενα στο θεμα χιλιοστα.

I desperately tried to explain that I’d already checked through security and had only been headed back to the gift shop. Ι απεγνωσμενα προσπαθησε να εξηγησει οτι θα επαιρνα ηδη ελεγχθει μεσω της ασφαλειας και ηταν μονο επικεφαλης πισω στο μαγαζι με ειδη δωρων. But he told me I’d have to go through security once again, which, of course, required that I have my ticket to present. Αλλα μου ειπε εγω θα επρεπε να περασει απο την ασφαλεια για αλλη μια φορα, η οποια, βεβαια, προυποθετει οτι θα πρεπει να παρουσιασει το εισιτηριο μου. And as luck would have it, my ticket was in Ken’s coat pocket – and Ken was seated at the other end of the concourse! Και οπως θα εχουν την τυχη της, το εισιτηριο μου ηταν στο τριχωμα του Ken τσεπη - Ken ηταν καθιστοι και στο αλλο ακρο του συμβολη!

Much to my embarrassment, the airport officials had to send a messenger to tell him his wife was in a bind at the security gate. Προς μεγαλη μου εκπληξη το αεροδρομιο υπαλληλων επρεπε να στειλει ενα messenger να του πω οτι η συζυγος του βρισκοταν σε δεσμευει κατα τη βαλβιδα ασφαλειας. Upon our arrival in Minneapolis, the airport looked like a wasteland after the bomb was dropped. Μολις φτασαμε στο Minneapolis, το αεροδρομιο εμοιαζαν με ερημα, αφου η βομβα ειχε πεσει. The ticket counters were completely closed down. Τα εκδοτηρια ηταν εντελως κλειστη. Our son, Nathan, who had come to meet our flight, was leaning up against a pillar – the lone soul in the entire, echo-y concourse! Γιου μας, Nathan, ο οποιος ειχε ερθει για να ανταποκριθει η πτηση μας, πιεζε μεχρι εναντιον ενος πυλωνα - ο μοναδικος σε ολη την ψυχη, echo-y συνδρομη! Suddenly, it seemed that we had left the joys of our Alaskan hiatus far behind and the reality of what had happened while we were away had hit us full force in the face.... Ξαφνικα, φανηκε οτι ειχαμε εγκαταλειψει τις χαρες της Αλασκας μας hiatus πολυ πισω και την πραγματικοτητα για το τι συνεβη, ενω ημασταν μακρια μας ειχαν χτυπησει πληρη ισχυ στο προσωπο ....

I learned many things on that trip. Εμαθα πολλα πραγματα για το ταξιδι αυτο. I learned that I could go three full days without washing my hair if I wear a baseball cap. Εμαθα οτι θα μπορουσα να παω τρεις πληρεις ημερες χωρις πλυσιμο μαλλιων μου αν μου φερουν baseball cap. And I learned that I could shower and shampoo my hair inside of seven minutes – when that was all the hot water eight quarters would buy in a public shower! Και εμαθα οτι θα μπορουσα ντους και σαμπουαν μαλλιων μου εντος επτα λεπτα - οταν ολα αυτα ηταν το ζεστο νερο οκτω τριμηνα θα αγορασουν σε μια δημοσια ντους!

But I also learned all over again that life is dear, and there is much in our world that is well worth preserving. Ομως εγω εμαθα για μια ακομη φορα οτι η ζωη ειναι ακριβο, και υπαρχουν πολλα στον κοσμο μας που αξιζει να διατηρηθει. And I learned that Americans are the same everywhere – in Alaska, or Minnesota, or New York City – and that our pride in country will be our saving grace in the face of all. Και εμαθα οτι οι Αμερικανοι ειναι οι ιδιες παντου - στην Αλασκα, η Μινεσοτα, η πολη της Νεας Υορκης - και οτι ερχεται στη χωρα μας θα μας εξοικονομηση χαριτος για την αντιμετωπιση ολων.


-Wendy Johnson is the chief manager and columnist for the Cloquet Pine Journal located in Cloquet, Minnesota. - Wendy Τζονσον ειναι ο αρχισυντακτης και υπευθυνος για την columnist Cloquet Pine Εφημεριδα βρισκονται σε Cloquet, Minnesota. To submit feedback on this article she may be contacted at wjohnson@pinejournal.com Να υποβαλουν σχολια σχετικα με αυτο το αρθρο, που μπορει να επικοινωνησει σε wjohnson@pinejournal.com

Further articles by Wendy Johnson can be viewed at www.alaskafishingtravel.com Αναλυτικα αρθρα της Wendy Johnson μπορειτε να δειτε στα www.alaskafishingtravel.com

Wilderness Place Lodge www.wildernessplacelodge.com Wilderness Lodge Place www.wildernessplacelodge.com