Er komt een tijd in het personâs leven
wanneer hij geen hoop ziet. Zijn problemen schijnen om geen
oplossingen te hebben; zijn het lijden schijnen om geen eind te
hebben.
Wij schreeuwen vaak onze zorg, vragend God âoeWhy Me?â, of
âoeWhen zal dit end?â die wij op het grunting en het klagen
hebben gehouden alsof wij de ongelukkigste onder de verwezenlijkingen
van Godâs zijn. Wanneer wij vallen of gekwetst
worden, beschuldigen wij veelvuldig God van het veronachtzamen van
ons, voor het toestaan van dergelijke dingen om te gebeuren.
Enerzijds, vergeten wij hem wanneer wij in de bloei van onze
carrières zijn, die in onze gekozen gebieden slagen of eenvoudig ook
geheel in beslag genomen aan zorg dat er één God is de van wie
liefde voor ons onvoorwaardelijk en eeuwig is.
Onze koppige trots houdt ons soms van het roepen aan hem, van
neer het worden op onze knieën te bidden, omdat wij hoogst aan ons
denken, zo hoogst dat wij vergeten soms dat wij enkel één van de
verwezenlijkingen van een helemaal krachtige ooit levende God zijn.
De Bijbel zegt: âoeFor de god hield zo van de wereld dat
hij Zijn enige gecreeerde Zoon gaf, dat whoever in hem gelooft maar
geen eeuwige lifeâ om:komen hebben zal [ John 3:16 ].
Jesus-Christus stierf voor ons. Hij gaf Zijn leven zodat
wij zouden kunnen leven. Maar soms, in plaats van dankbaar het
zijn voor wat hij, blijven wij ons op wat baseren wij kunnen doen;
wij plakken aan wat wij niet het geven geloven als het juist of
verkeerd is.
Het punt in ons leven waar wij geen hoop zien, geen oplossingen
voor onze problemen en zelfs een eind aan onze het lijden zijn niet
omdat de God ons in elk geval veronachtzaamt, maar staat hij eerder
die dingen toe gebeuren om ons te versterken en ons te vormen om
betere individuen te zijn.
De god is enkel weg een gebed. Wij kunnen niet hem zien
maar wij zullen absoluut Zijn aanwezigheid voelen en zullen Zijn macht
in ons leven als wij hem slechts een kans om aan ons, Zijn
verwezenlijkingen geven te bewijzen getuigen, dat hij God is.
