Hey! Hoe werd Mijn Tijd 60?

Ik ging uit enkel mijn zevende decennium en cijfer can’t in hoe ik hier werd.

De tijd gaf me hard aanstoot bij 5:48 één middag een paar dagen geleden en ik struikelde van middenleeftijd aan hogere burger. Als het of niet, op dat ogenblik raakte ik 60; het was als het zien een autoneerstorting die uit ver van nog het kennen van u komt can’t het vermijdt. Ik wist intuïtief dat de wereld begon ziend me als coot, krukas, krab, curmudgeon, codger. Lang geleden, keurde ik het feit dat ik goed aan mensen die verleidende beelden van bikini’s, stranden en bier verkopen onbelangrijk was. Maar it’s unsettling om te realiseren dat mijn gewoonten nu dicht op door mensen worden gelet die maken welke mensen in het beschikbare diaper spel “Gramper’s” roepen; (cq) markt wanneer klanten aren’t het luisteren.

Het doesn’t vindt als het een helft-eeuw was geleden toen de wereld zeer klein scheen.

De rug toen, alles en iedereen waard het het weten waren binnen een gemakkelijke fietsrit. De school was veilig en de jonge geitjes leerden omdat, als wij didn’t, daar te betalen hel waren. Vakantie van de zomer betekende totale vrijheid en eindeloze mogelijkheden. Werf (cq) van Kenny Paap’s was direct achter mijn en de honkbaldiamant waar wij altijd vonden een bestelwagenspel was op een grassy gebied dat wij te voet in vijf minuten of in twee op een fiets bereikten. Achter Jimmy Hinsdorff’s (cq) was de werf hout met een kreek waar, ondanks mother’s waarschuwing dat bums “dangerous, ” daar leven; wij verzonnen talloze avonturen. Wij zagen nooit bum, veel aan onze wanhoop, zodat speculeerden wij op wat bum zou kunnen kijken als voor het geval dat wij bevlekten.

Het was kinderjaren van Twain van het Teken maar zonder de omheining of een vluchtelingsslaaf om een vlot onderaan de Mississippi te vergoelijken te delen. Maar ik had een Becky Thatcher. Haar naam was Pamela Perlick (cq) en zij leefde vijf blokken van me. Toen ik acht was, de tijd van onze flirt, zouden wij in de steeg achter haar huis en kus chastely op de wang samenkomen. Het was gewaagd en het opwinden en het durven †"tot Butch Loemeister (cq) ons zag en aan haar moeder ratted. Dat beëindigde dat. I didn’t zien Pamela de rest van de zomer en, toen heropende de school, ik teneergeslagen was om te leren dat haar familie zich had bewogen. Nooit mening. Wij bewogen ons een paar later maanden, ook, zodat Pamela en ik was hoe dan ook veroordeeld.

Ike was voorzitter, waren de tijden goed, hadden de mensen banen en geld, het speldata van de jonge geitjesdidn’t behoefte, en niemand veronderstelde de sociale, economische en politieke aardbeving die op ons wacht een paar jaar omhoog de weg. Picknicks van Mother’s backyard, papa die torenhoge vliegballen raken aan me en mijn zuster die haar dollhouse op de aandrijving opzetten waren scènes die helemaal over Amerika worden herhaald. Zo waren “duck en cover” boren die ons brandkast van gevreesde Commies en het letten van op Ed’s op TV, Murrow en Sullivan hielden: Één hield ons brandkast van anti-commie crazies, hield één ons onderhouden.

Plotseling, zonder waarschuwing, is het later een paar honderd levens.

Langs de manier, schaatste ik door universiteit, romped door vier carrières, die door een paar vrouwen zijn opgevlamd en reveled in verscheidene andere liefdezaken; wat waren significante anderen, onbelangrijk wat. Soms, was mijn leven openbaar en soms anoniem. Ik ontmoette mensen op hoge, midden en lage niveaus van de maatschappij; wat waren helder en interessant, sommige totale fiasco's, en het had niets met waar te doen zij op de ladder waren. Ik ging van politiek actief het zijn tot onverschillig tot cynisch tot boos alvorens op actief te regelen. Eens herinneren a soort-van jock, mijn throbbing knieën en truculent enkels me eraan hoeveel honkbal en golf ik om gebruikte te spelen. Ik heb glazen nodig om kranten, in druk te lezen en online.

Gelukkig, langzaam kwam het kruipen van jong geitje aan coot, beginnend ongeveer 15 jaar geleden toen ik realiseerde stewardesses me met een eerbiedige “Hello, sir” begroetten; in plaats van een flirtatious “Hi!” aangezien ik een vlucht inscheepte. Het kwam als schok. Ik evolueerde in de loop van de jaren van weekendclub kruip thuis aan weekends bij huizen friend’s aan weekends, het lezen. Ik besteed minder aandacht aan Geheime reclamespots Victoria’s en meer aandacht aan advertenties verzekerend me dat ik levensverzekering zonder medische vragen kan kopen.

En ik leerde langs de manier dat de wereld niet meer kleine †"en niet alleen omdat het isn’t schijnt. De meer plaatsen I’d gaan rond de bol, werd groter het. De meer mensen ontmoette ik, minder ik kende. De meer dingen zag ik, minder begreep ik. Meer las ik, minder fathomed ik.

Aangezien ik mijn zestigste merkte, dacht ik over elk van dit en herinnerde iets nu lang-dood, vertelde de favoriete tante me op verjaardagen toen ik een jong geitje was: “Too oude te snelle, te slimme ook slow.” Ik begrijp definitief wat zij bedoelde.