Waarom ik jaag

Vele mensen die, wanneer te weten komen dat ik jaag, stelden de vraag waarom? Soms word ik vermoeid van het horen van de zelfde vraag telkens weer, maar realiseer ik dan dat deze mensen nooit hebben ervaren wat ik heb. Om het slechter te maken, ben ik een vrouw, en dat maakt het nog harder voor mensen binnen te nemen.

Ik heb nu ongeveer 17 jaar gejaagd en zij zijn enkele beste jaren van mijn leven geweest. Ik groeide in Canada en vernam nooit de jacht. Mijn familie of vrienden joegen niet en zodat was het geen kwestie voor me. Toen ik mijn echtgenoot, van Zuid-Carolina ontmoette, werd ik geraakt hard met de sport. U ziet hij voor een goede 20 jaar of zo had gejaagd en het een manier van het leven voor hem was. Vanaf 15 Augustus tot 1 Januari was hij gegaan naar de club wanneer mogelijk. Ik stelde voor dat als ik hem wilde zien, ik zou moeten toetreden en toetreden in ik. Wij kunnen allen terug kijken nu en lachen. Deze slechte mens opende een doos van pandora toen hij me om uitnodigde te jagen. Niet alleen nam ik zijn tribune en kleding maar zie het onder ogen, moest ik een kanon hebben.

Alle vier van onze kinderen zijn de jacht gegroeid. Ik doodde mijn eerste herten toen ik zwanger was! Ik zou het niet anyother manier willen. Hoeveel ouders kunnen zeggen dat zij weten waar hun kinderen op de weekends zijn. Wij kunnen! Zij zijn met ons in het hout of rond de campfire hoorzittingsverhalen van oud. Oh, de verhalen is repeaters maar de jonge geitjes houden van hen te horen. De jacht heeft mijn kinderen onderwezen om aard te eerbiedigen en hun oudsten te eerbiedigen. Deze oude fellas die wij hebben gejaagd met betekenen niet enige disrespect en zo niet alleen onderwijzen mijn echtgenoot en I de kinderen, maar zo zijn de andere mensen wij tijd met doorbrengen.

Er zijn niets fijner dan te zijn in het midden van het hout. Er is geen telefoon, geen televisie, geen beepers, geen verkeer. Het enkel lawaai van vogels tjilpen, eekhoorns, en de schoonheid die van het hout ontschorsen. Zekere de god deed een groot werk! Ik herinner één ochtend een damhinde uit kwam te voeden en zij omhoog me bekeek. Ik begon spelen met haar te spelen door mijn hoofd te bewegen toen zij niet keek of mijn positie veranderde. Dit ging voor goede vijf minuten of zo. Wij waren zo aandachtig op eachother dat wij neer de grote havik die duif bijna misten en een muis vingen. Allebei van ons waren opgeschrokken maar toen herinnerden op wie wij verondersteld waren om te letten. Ik lach vandaag over dat en het spel met veel andere herten gespeeld.

Al spanning van dagelijks het leven, opheffend vier kinderen benieuwd zijn, die hoe wij einden zullen maken samenkomen schijnt te verdwijnen wanneer ik uit in de wildernis ben. Mijn geheel lichaam ontspant en ik vind me zo in overeenstemming met alles rond me. De opwinding bouwt aangezien het eerste hert uit zijn te voeden hoofd knalt. En als ik gelukkig ben, kan ik trots zijn om enkele beste proevend vlees naar huis te brengen daar ben onze familie te voeden. De jacht is niet alleen over het doden. Eigenlijk, realiseren de meeste mensen niet dat meer tijden dan niet een hert niet wordt gedood. Ik ga omhoog vele herten voor één reden of een andere over. De jacht is over het goede leven, krijgend in aanraking met zijn zelf.

Zo als ik één antwoord in verband met moest geven waarom ik jaag, het moeten=zou= zijn dit... Het brengt me dichter bij God, aard, mijn familie en goede vrienden.

Gelukkig Jagend iedereen.